Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ο σκληρός κόσμος των παιδιών ή των "μεγάλων"?

Πολλά πολλά παιδάκια έχουν μαζευτεί να δούνε το τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο που θα ανάψει. Η ατμόσφαιρα γιορτινή, παιχνίδια και δώρα παντού. Καρουζέλ, φουσκωτές χιονόμπαλες, και ζαχαρωτά σπιτάκια. Τραγούδι και χορός, γέλια τόσα γέλια που ήταν συγκινητικό!
Τα χριστούγεννα  δεν είναι στο ημερολόγιο, δεν είναι μόνο στις 25 Δεκεμβρίου. Τα χριστούγεννα είναι μέσα στην καρδιά μας!
Κάποιοι λένε, ναι οι μέρες της υποχρεωτικής χαράς, εδώ ο κόσμος καίγεται και...βαρκούλες αρμενίζουν..ναι ναι ξέρω, και η λίστα των αντιρρήσεων είναι μακρυά και σε πολλά συμφωνώ, όμως...
Δεν αλλάζω με τίποτα τα παιδικά όνειρα...με τίποτα δεν θα χαλάσω την μαγεία του παιδικού κόσμου, την χαρά στα ματάκια τους, τα γέλια, την ανυπομονησία, το δέος μπροστά στην εικόνα του Άγιου Βασίλη, την παιδική φωνούλα που στραβο λέει "τιγωνα κάλαντα μες στην γειτονιά ήθαν τα χριστούγεννα και η τοτοχρονιά!"

Εκεί λοιπόν σε αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα έγιναν όλα.

Παιδάκια που έπαιζαν σε ένα φουσκωτό παιχνίδι. Ήταν πολλά, περισσότερα από όσα έπρεπε και διαφόρων ηλικιών, πράγμα που δεν ήταν και πολύ σοφό.
Βάλαμε την μικρή μέσα και κοιτούσα σε ετοιμότητα αλλά χαλαρά...στην αρχή...

Παρατηρούσα...υπήρχε ένταση...γρήγορες νευρικές κινήσεις και μια υπόγεια επιθετικότητα στον χώρο...
"Δεν μπορεί μου φαίνεται" σκέφτηκα...
Άρχισα με τα μάτια μου να απομονώνω εικόνες παιδιών και να παρατηρώ τις κινήσεις τους...
ένα ένα αυτά τα μικρά αγγελούδια...

Ένα κοριτσάκι μικρό 2 χρονών ζητάει το κοκαλάκι των μαλλιών ενός άλλου μεγαλύτερου, εκείνο δεν το δίνει, το κοροϊδεύει συνέχεια...

Δύο αγοράκια ένα 6 και το άλλο 4 ετών εμποδίζουν ένα μικρό κοριτσάκι 2 ετών να φύγει πατώντας του το πόδι κρυφά ενώ το χαϊδεύουν δήθεν στο πρόσωπο... Το κοριτσάκι αρχίζει να φοβάται...

Ένα κοριτσάκι 5 χρονών ξαπλώνει στο πάτωμα, ένα άλλο μικρότερο 2 χρονών ξαπλώνει επάνω του και το αγκαλιάζει, το πρώτο το σπρώχνει, το μικρό θυμώνει και του τραβάει τα μαλλιά, το πρώτο πάει στους γονείς και λέει "μου τράβηξε τα μαλλιά!"

Το μεγαλύτερο κοριτσάκι της προηγούμενης ιστορίας πηγαίνει διαρκώς πολύ κοντά στα παιδάκια και τα προκαλεί να το χτυπήσουν. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, χτυπάει εκείνο.

Δύο μικρά 2 ετών σπρώχνονται για το ίδιο παιχνίδι, το ένα πέφτει κάτω, το άλλο παίρνει το παιχνίδι.

Ένα μικρό κοριτσάκι με αγγελικό πρόσωπο 2 ετών, σπρώχνει ένα αγοράκι 3 ετών και του παίρνει το παιχνίδι, το αγοράκι πηγαίνει στην γιαγιά του...η γιαγιά χαμογελάει

Δύο αγοράκια περίπου 4 και 6 ετών κυνηγάνε διαρκώς ένα αγοράκι στην ίδια ηλικία και το χτυπάνε...δεν παρεμβαίνει κανείς, απλά συμβαίνει...

Ένα μικρό μικρό αγοράκι με γύψο στο χέρι 1,5 ετών παίζει μέσα στον χαμό.

Δύο μικρά παιδάκια 3 ετών παίζουν στο ίδιο παιχνίδι μέχρι που αρχίζουν οι...φάπες...

Οι εικόνες αμέτρητες, γρήγορες, ξαφνικές, συνεχείς...
Για κάποιον λόγο το στομάχι μου σφίχτηκε...δεν έπαιζαν καλά...δεν έπαιζαν ακριβώς...υπήρχε ένταση, πολλά σπρωξίματα και ύπουλα χτυπήματα, ένταση κακή...ο κόσμος των παιδιών είναι τόσο σκληρός, σκέφτηκα. Πως θα επιβιώσουν τα παιδάκια μου...όπως όλα φυσικά το ξέρω όμως...

Δύο παιδάκια περίπου 2 ετών κάθονται μαζί. Σε λίγο το ένα αρχίζει να χτυπάει το άλλο στο κεφάλι. Το άλλο κάθεται ατάραχο και τις τρώει.
Ούτε κλαίει, ούτε γελάει, ούτε φεύγει. Απλά κοιτάζει στα μάτια το πρώτο παιδάκι που συνεχίζει να το χτυπάει.

Μια τσιριχτή φωνή ακούγεται πίσω μου, γυναικεία φωνή.
"Άφησέ τον μην το χτυπάς!!!μαζέψτε το ποιανού είναι αυτό το παιδί!!!άφησέ τον..."
πριν καλά καλά να προλάβω να γυρίσω να της πω ευγενικά "σας παρακαλώ μην φωνάζετε έτσι", ορμάει, αρπάζει το ...ξένο παιδάκι...όχι το δικό της που τις έτρωγε...και του βάζει τις φωνές..."τι είναι αυτά που κάνεις, γιατί χτυπάς............................"το ταρακουνάει.
Η εικόνα τρομακτική !
Οι αντίπαλοι άνισοι, πολύ άνισοι. Ένα παιδάκι 2 ετών στα χέρια μιας γυναίκας που το ταρακουνάει και βγάζει άναρθρες κραυγές και ουρλιαχτά λέγοντάς του πόσο ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΤΣΙ!!!!!!!!"
Έτσι πως? αναρωτιέμαι...όπως το δύο χρονών παιδάκι ή όπως η ενήλικη κυρία που το ταρακουνάει ουρλιάζοντας του ότι δεν έχει...τρόπους!
Εμφανίζεται η γιαγιά του παιδιού έξαλλη!!!Η γιαγιά που δεν παρενέβαινε όταν το δικό της αγγελούδι χτυπούσε το άλλο, και ορμάει στην γυναίκα ουρλιάζοντας και αυτή!!
"Τι κάνεις, άφησέ τον κάτω" και εκεί χάνεται τελείως η μπάλα....
Βρισιές, ουρλιαχτά, θυμός, χαρακτηρισμοί του τύπου το δικό σου παιδί είναι "αδελφή", ήταν και τα δύο αγοράκια...

Σφίχτηκε το στομάχι μου ακόμη περισσότερο...ο κόσμος δεν είναι καλά...

Εμφανίζονται δύο άντρες οι οποίοι από μακρυά φωνάζουν ο ένας για να υπερασπιστεί την... "ανυπεράσπιστη" γυναίκα του και ο άλλος την μητέρα του...
Βρίζουν χυδαία, δήθεν για να υπερασπιστούν τα αγγελούδια τους, κραυγάζουν σαν τα σκυλιά που τους πήραν το κρέας, σπρώχνονται για να βάλουν τάξη στα πράγματα, αγωνίζονται για τους χαμένους καλούς τρόπους των παιδιών των άλλων.
Οι βρισιές πυκνώνουν, ο κόσμος κάνει πίσω, οι φωνές δυναμώνουν, πρέπει τα παιδιά τους να μάθουν καλούς τρόπους, τώρα θα τους δείξουν πως γίνεται, πως ΠΡΕΠΕΙ να λύνουν τις διαφορές τους!!
Σπρώχνονται, πιάνονται στα χέρια, οι γυναίκες συνεχίζουν να ουρλιάζουν σαν να έγινε κάτι τρομερό προηγουμένως...εμφανίζονται οι security, να' καλά δηλαδή, και μπαίνουν στην μέση. Τους παίρνουν λιγάκι τα σκάγια, εκείνοι σίγουρα πιο έμπειροι, συγκρατούν με το σώμα τους τους "οργισμένους" και χωρίζουν το κουβάρι της βίας.

Οι αντίπαλοι απομακρύνονται φυσικά βρίζοντας. Η γυναίκα που άρχισε πρώτη να φωνάζει συνεχίζει για κανένα τέταρτο μετά, ξεμαλλιασμένη με βλέμμα θολό μουρμουρίζει...
Δεν μπορεί να το χωνέψει..."είπαν το παιδί μου αδελφή, είπαν το παιδί μου αδελφή, δεν είναι αγόρι είναι κορίτσι, είναι κορίτσι" λέει και ξαναλέει...

Με τρομάζουν στ' αλήθεια οι άνθρωποι που θυμώνουν τόσο πολύ με ένα παιδί. Ήθελα να τους φωνάξω "σταματήστε είναι μόνο παιδιά!'
Είναι παιδιά, μικρά σκληρά κάποιες στιγμές τερατάκια που καλούνται να μάθουν από εμάς...ποιος θα τους μάθει, ποιος θα τους δείχνει, ποιος θα τα προστατεύει. Στ' αλήθεια φοβήθηκα, στεναχωρέθηκα, το σκεφτόμουν δύο μέρες τώρα.
Τα παιδιά μαθαίνουν. Μαθαίνουν να αγωνίζονται, να διεκδικούν, κάποιες φορές χτυπάνε και κάποιες τις τρώνε, μαθαίνουν να μοιράζονται, είναι πονηρά, προσπαθούν να επιβιώσουν.
Τα παιδιά είναι σκληρά ας το παραδεχτούμε. Έχουν μια πλευρά πολύ σκληρή και ακατέργαστη, πρωτόγονη. Και εμείς καλούμαστε να τους μάθουμε τον...πολιτισμό μας, αν το ξέρουμε και εμείς...

Πως μπορεί κανείς να θυμώνει τόσο πολύ με ένα ξένο παιδάκι...Έβλεπα γύρω μου γονείς τσιτωμένους, έτοιμους να παρέμβουν έτσι και τους πειράξουν το αγγελούδι. Τρόμαξα στ' αλήθεια...

Τα παιδιά κάνουν λάθη, ναι κάποιες φορές χτυπάνε και τραβάνε μαλλιά και σπρώχνουν και βάζουν τρικλοποδιές και σκαλίζουν την μύτη τους και κάνουν δυνατά πορδές και ρεύονται και κλαίνε δυνατά και φωνάζουν και πέφτουν κάτω για να γίνει αυτό που θέλουν και γυρνάνε την πλάτη και φεύγουν ενώ τους μιλάς και φτύνουν το φαγητό τους και πετάνε πράγματα και δαγκώνουν και και και και ...η λίστα δεν έχει τελειωμό!!!!!

Είναι παιδιά!!!!!!
Είναι όλα αυτά αναμενόμενα, όχι αποδεκτά, αναμενόμενα!!!!!
Είναι παιδιά και κάποιος πρέπει να τα διδάξει πως γίνονται τα πράγματα στην δική μας κοινωνία για να είναι αποδεκτά. Δεν το ξέρουν, τώρα το μαθαίνουν.

Και εκεί έρχεται ο προβληματισμός.

Πότε παρεμβαίνεις...πριν το ...κακό όταν μυρίζεσαι ότι θα πέσει ξύλο για να το προλάβεις?
Και πως θα μάθει αν εγώ προλαβαίνω συνέχεια τα λάθη του...
Να είσαι συνέχει δίπλα για να μην συμβεί κάτι και να μην χρειαστεί να παρεμβαίνεις?
Και πως θα μάθει να συναναστρέφεται μόνο του με συνομηλίκους να γίνει ανεξάρτητο?
Είναι καλό να το "μαλώνεις" μπροστά στους άλλους γιατί δυστυχώς οι άλλοι γονείς ικανοποιούνται από αυτή την εικόνα αν κάνει κάτι το δικό σου παιδί στο δικό τους?
Ή μήπως είναι προσβλητικό να το "μαλώνεις" μπροστά σε άλλους και το κάνεις να νιώθει μοναξιά, και φυσικά δεν εννοώ να το μαλώνεις με προσβλητικό τρόπο.
Όταν το χτυπάνε πηγαίνεις τρέχοντας ή περιμένεις να δεις τι θα κάνει?
Να το προστατέψεις ή να το αφήσεις να τα βγάλει πέρα μόνο του?
Είναι στ' αλήθεια σωστή η ατάκα "μην το παίρνεις δεν είναι δικό σου" και στο καπάκι "δώσε το στο παιδάκι να παίξει"?
Τι από τα δύο να κάνει?
"Μην τρέχεις παιδί μου θα πέσεις" ή "τρέξε λιγάκι να ξεδώσεις να κουραστείς παιδί μου".
"Να φας όλο το φαγητό σου για να φας παγωτό"...μμμ...οκ...
Γιατί?

Και πάει λέγοντας...

Είναι δύσκολο να δώσει κανείς ακριβείς απαντήσεις και εύκολο να ασκήσει κριτική.

Δύσκολο να είσαι γονιός...ξέρω...όμως...
Δύσκολο να είσαι και παιδί...
Ας τα προστατέψουμε από τον εαυτό τους.
Ας τα προστατέψουμε από τις κακές στιγμές μας.
Γιατί...
Δεν αλλάζω με τίποτα τα παιδικά όνειρα...με τίποτα δεν θα χαλάσω την μαγεία του παιδικού κόσμου, την χαρά στα ματάκια τους, τα γέλια, την ανυπομονησία, το δέος μπροστά στην εικόνα του Άγιου Βασίλη, την παιδική φωνούλα που στραβο λέει "τιγωνα κάλαντα μες στην γειτονιά ήθαν τα χριστούγεννα και η τοτοχρονιά!"

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Η Αθήνα ζει

Ποιος είπε ότι το κέντρο πεθαίνει; Ποιος διαδίδει πως η Αθήνα δεν ζει πια;
Η πανάρχαια αυτή πόλη με τους μύθους και τις ιστορίες της, τα σοκάκια, την μουσική και τα ταβερνάκια της είναι ακόμα ζωντανή.
Γεμάτη ανθρώπους που κάπου πηγαίνουν κουβαλώντας ο καθένας την προσωπική του ιστορία, την δική του ζωή, τις αναμνήσεις και τις κρυφές του σκέψεις...
Ωραία Αθήνα, πάντα μου άρεσε.
Με τις δυσκολίες και τα προβλήματά της, εντάξει δεν λέω...
Έχει την τρέλα της, τους ρυθμούς της, τις ευκαιρίες της, την ζωντάνια και τον πόνο της χαραγμένο σε κάθε γωνιά. 
Άνθρωποι βιαστικοί και άλλοι χωρίς κανέναν προορισμό περπατούν στους ίδιους δρόμους. Η μετακίνηση των λαών είναι κανόνας της ιστορίας του κόσμου απαράβατος που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες και γεννά φυλές. Χωράμε όλοι στον ίδιο πλανήτη; Ή είναι μόνο δικός μας;
Όταν ζούσα στην Γαλλία είχα δύο φίλους από το Μαρόκο, καλούς και ακόμα αγαπημένους μετά από 15 χρόνια. Μου έλεγαν πως δεν ανήκουν πουθενά με πόνο, δεν θα το ξεχάσω, και μέσα μου έλεγα "υπερβολές!".Είμαστε μόνο 24 χρονών! 
Ο Μο είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Γαλλία, ήταν Γάλλος πολίτης από μια οικογένεια πολύ φτωχή και είχε 7 αδέλφια. Φοιτητής στο πολυτεχνείο.  Ήθελε να φύγει από την Γαλλία. 
Ο Χ. είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στο Μαρόκο και ήρθε στην Γαλλία για σπουδές στο πολυτεχνείο. Είχε να μιλήσει στον πατέρα του 6 χρόνια γιατί ήταν πολύ βίαιος. Είχε μία αδελφή που ζούσε στις Βρυξέλλες,γιατρός, την γνώρισα.  Ήθελε να φύγει από το Μαρόκο. 

Γίναμε φίλοι καλοί και αχώριστοι εκεί, πράγμα σπάνιο για την δική τους νοοτροπία, η φιλία με μία γυναίκα εννοώ. Δεν το χωρούσε το μυαλό τους και υπήρχαν στιγμές που τους είδα να κλαίνε σαν μικρά παιδιά γι' αυτό. Η έκφραση συναισθημάτων δεν τους ήταν εύκολη και για καιρό πίστευαν κρυφά ότι δεν μπορεί, "κάτι πίνει αυτή!!!". 
Όταν μου το είπαν πέθανα στο γέλιο και έλεγαν : " να' το να'το πάλι αυτό σου λέμε, πως το κάνεις; έτσι από μόνη σου; " χα χα χα ακόμα γελάω με τις φάτσες τους!!
Το γέλιο μιας κοπέλας πρέπει να είναι προσεκτικό.
Τι σου είναι η κουλτούρα, η νοοτροπία και οι απαγορεύσεις ενός λαού. Διαμορφώνουν χαρακτήρες, σκέφτηκα. 
Λίγο καιρό μετά λοιπόν άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι εννοούσαν όταν μου έλεγαν "δεν ανήκω πουθενά ". 
 Στ' αλήθεια οι Γάλλοι, αυτός ο τόσο προοδευτικός, καλλιεργημένος και φιλελεύθερος λαός που πολύ αγάπησα, δεν ήταν ανεκτικοί με τους ξένους. 
Στο σούπερ μάρκετ μας ακολουθούσε ο secyrity και σε πολλά μαγαζιά δεν μας έβαζαν μέσα το βράδυ επειδή ήταν ξένοι. Στην φοιτητική εστία που έμενα δεν άργησε να με προσεγγίσει Γάλλος συνομήλικος μου για να με "προστατέψει από τις κακές παρέες, γιατί δεν ήξερα με ποιους είχα μπλέξει, αυτοί τους έπαιρναν τις δουλειές και τις γυναίκες"!!!
Με τον Μο και τον Χ ακόμα μιλάμε καμία φορά παρόλο που τα χρόνια περάσανε και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του. Ζούνε ακόμα στην Γαλλία, τελείωσαν το πολυτεχνεία εκεί και παλεύουν ακόμα με τα "θηρία".  Ο Χ έχει παντρευτεί Γαλλίδα και έκανε 2 παιδάκια. 
Τώρα γίναμε εμείς τα θηρία αυτού του κόσμου; Με τρομάζει αυτό, πρώτον γιατί τα θηρία είναι συνήθως μεγαλύτερα και πιο δυνατά...και δεύτερον γιατί δεν νομίζω πως θέλω να ανήκω σε αυτό το τσίρκο...και όμως είμαι κομμάτι του
Ο μικρός έχει ενθουσιαστεί, ταΐζει τα περιστέρια και τα κοιτάζει ευλαβικά. 
Τα περιστέρια που λερώνουν τα μπαλκόνια και τα αυτοκίνητά μας!
Πόσο συμπαθητικά φαίνονται μέσα από τα παιδικά του μάτια. 
Τα καφέ και τα ταβερνάκια τίγκα στον κόσμο και η κρίση άφαντη.
Καλή παρέα μόνο και είμαστε υπέροχα! Είναι αλήθεια αυτό!
Η πώληση αντικειμένων σου ραγίζει την καρδιά..Δίσκοι...βινύλιο...σχεδόν συγκινητικό...Τα παιδιά μας ούτε που θα το γνωρίζουν.
Πώληση βιβλίων, βιβλίων παλιών, χρησιμοποιημένων. Έχουν επάνω τους αγγίγματα και μυρωδιές, έχουν συντροφεύσει σε στιγμές χαλάρωσης μαζί με μουσική, έχουν μελετηθεί με πείσμα, έχουν ανοίξει μάτια και αυτιά, έχουν χτίσει πολιτισμούς και έχουν γκρεμίσει κυβερνήσεις. 
Βιβλία αγαπημένα και πολύτιμα...πόσο μ' αρέσει η μυρωδιά τους...
Πώληση προσωπικών αντικειμένων. Ποτήρια κρυστάλλινα που κάποτε φιλοξενούσαν τα καλύτερα σαλόνια, πιατάκια γλυκού στολισμένα με φιγούρες, βάζα άδεια από λουλούδια, μπιμπελό πορσελάνινα της αριστοκρατίας, τσαγιέρες υπέροχες.
Το τρένο της ζωής περνάει κάθε λίγο γεμάτο με κόσμο χαλαρό που διασκεδάζει την πορεία του
Και φυσικά τι άλλο; Πώληση ελπίδας...Τι σημαντικότερο από αυτό...
Η ελπίδα που γεννάει πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η ελπίδα για μέλλον, πάντα για κάτι καλύτερο γιατί αυτό που έχουμε πολύ συχνά δεν μας είναι αρκετό μέχρι να το χάσουμε. Η ελπίδα πως κάτι θα αλλάξει, κάτι θα γίνει, κάποιος θα μας σώσει να πάρει!
Λαχεία!
Θα διάλεγα την "άλλη ελπίδα" την δική μου την εσωτερική. Την ελπίδα πως κάτι θα αλλάξει μέσα μου πρώτα όταν το έχω ανάγκη. Δεν αξίζει να σωθεί κάποιος που δεν θέλει, δεν παλεύει στ' αλήθεια για να σωθεί. 
Τότε αλλάζει ο κόσμος όλος στ' αλήθεια! Όταν παλεύεις μέσα σου πρώτα.
Με μικρές εσωτερικές αλλαγές, κάθε μέρα και από μία, μικρή κρυφή δική σου αλλαγή. Έστω και αν αυτή στο ξεκίνημά της είναι ότι σήμερα θα φορέσω το ρολόι μου στο άλλο χέρι...
Αυτή την ελπίδα αγαπώ. 
Αθήνα , Αθήνα μαγική με το εθνικό σου φρόνημα υψηλό...
Την επόμενη μέρα πήγαμε και στην παρέλαση φυσικά για να δούνε τα παιδιά.
Η απορία ζωγραφισμένη στα ματάκια τους και εγώ να εξηγήσω τα ανεξήγητα μέσα από τεράστια αμφιθυμία για την χρησιμότητα και την αξία αυτού του θεάματος. 
Κορίτσια και αγόρια με αγωνία αν θα τα πάνε καλά και γονείς που χειροκροτάτε με συγκίνηση στα μάτια και λίγη βαρεμάρα περιμένοντας το καφεδάκι που έχει κανονιστεί μετά. 
Κορίτσια με κοντές φούστες και έντονο κραγιόν στα χείλη σαν να είχαν ξεμείνει από το βράδυ και είναι τόσο μικρές...
 Τα μωρά μας εντυπωσιασμένα από τα... τύμπανα.


Μου ήρθαν αναπάντεχα δάκρυα στα μάτια. Δεν ήταν όμως δάκρυα υπερηφάνειας. Μου ήρθαν εικόνες από τότε που και εγώ ήμουν στο σχολείο, παιδί με τεράστιο μέλλον και σφίχτηκα βλέποντας παιδιά με αβέβαιο μέλλον μπροστά μου. 
Η παρέλαση έμοιαζε σαν παράσταση ξεπεσμένης  60άρας που δεν έχει συμφιλιωθεί με την ηλικία και την πραγματικότητά της.
Η Ελλάδα που αιμορραγεί, η ξεροκέφαλη Ελλαδίτσα μας με τις ωραιότερες ομορφιές στον κόσμο προσπαθεί να κρατηθεί από το παρελθόν της... 
Γύρισα, κοίταξα τον Δ. και είπα τώρα θα με κοροϊδέψει...ήταν και εκείνος συγκινημένος..."τα παιδικά μας χρόνια..." μου είπε.
Υπάρχει βέβαια και το άλλο κέντρο της Αθήνας το κυριλέ Κολονάκι...όμορφο και εντελώς αφιλόξενο για παιδικά καροτσάκια. Ωστόσο τα περάσαμε τέλεια μια που ήμασταν με αγαπημένους φίλους από την Θεσσαλονίκη που τόσο μας λείπουν...

Η Αθήνα τα έχει όλα. Πάντα το πίστευα αυτό και μου μύριζε ελευθερία πνεύματος...
Ακόμα το εισπράττω κάποιες στιγμές αλλά πολύ φοβάμαι ότι το μυαλό μας έχει αρχίσει να χαλάει και μυρίζει σαν μουχλιασμένος τραχανάς...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?