Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Τα Χριστούγεννα έρχονται!!!

Το Σάββατο είπαμε να κάνουμε μία βόλτα στο http://www.mcarthurglen.com/en/our-outlets/greece/ όχι τόσο για να ψωνίσουμε αλλά για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων, να δούμε στολισμένες βιτρίνες, δέντρα και λαμπάκια που λατρεύω και κόσμο, πολύ κόσμο στα καφέ να απολαμβάνει ζεστό λαχταριστό καφεδάκι σε στιγμές χαλάρωσής και ανεμελιάς...
Μετά από μία εβδομάδα αγκαλιά με την Αλίκη και τους τόνους χαρτομάντιλα που ξοδέψαμε κλεισμένες στο σπίτι με τι άλλο? πάλι μια ίωση, είπαμε να βγούμε από τον αποκλεισμό να δούμε λίγο κόσμο επιτέλους!!!!
Συναντήσαμε φίλους με τους οποίους μοιραστήκαμε το καφεδάκι μας, 
ΔΕΝ μοιραστήκαμε το θεικό γλυκάκι μας στα Häagen Dazsπαγωτό φυσικά που από κάτω είχε θρυμματισμένο σοκολατένιο κέικ με πλούσια γεύση μαύρης σοκολάτας καλυμμένο με το αντίστοιχο σιρόπι...μμμμμ.....
Επίσης, σημαντικό, είμαστε και σε άκαπνο περιβάλλον γεγονός όχι και τόσο εύκολο στην χώρα που ζούμε, πράγμα που με κάνει έξω φρενών κάθε φορά αλλά ας μην πιάσουμε πάλι το θέμα της εφαρμογής των νόμων και των κανόνων -ορίων στην Ελλάδα!!

Ήταν το γλυκό της εβδομάδας, γιατί μόνο ένα τρώω την εβδομάδα μια που είπα σε αυτή την εγκυμοσύνη να μην πάρω ξανά τα 25 κιλά που μετά μου πήρε 9 μήνες για να τα χάσω...
Μέχρι στιγμής καλά τα πάω στο έβδομο κιόλας μήνα, χι χι!







Εκτός από το καφεδάκι βέβαια μοιραστήκαμε στιγμές και αυτό είναι το καλύτερο. 

Με κάποιους ανθρώπους που μόλις γνωρίζεις δεν υπάρχει μία χημεία μαγική που λειτουργεί υπόγεια? Αυτό!
 Είχα καιρό να το νιώσω και το απόλαυσα ιδιαίτερα. Δεν αρκεί να περνάς τις ίδιες καταστάσεις αλλά χρειάζεται και να έχεις το θάρρος να το ομολογήσεις...Αυτό είναι. Αυτό γίνεται με τους "χημικά συμβατούς" σου ανθρώπους. Μιλάς και οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα χωρίς αναστολές και τον φόβο "τι θα σκεφτεί για εμένα" και τότε βρίσκεις πάντα "κοινά σημεία". 
Είναι αυτά που έχουμε με τον καθένα γύρω μας αλλά με κάποιους νιώθουμε περισσότερο την ανάγκη να τα ανακαλύψουμε. 
Έτσι ο καφές, μια που δεν πίνω και πολλούς φυσικά, και το γλυκάκι μου γίνανε ακόμα πιο απολαυστικά και ζεστά, γευστικά και...γεμάτα σκέψεις,εικόνες και οικειότητα που ήρθε απρόσκλητη και την καλοδέχτηκα με χαρά. 

Το καλύτερο βέβαια του Σαββατοκύριακου ήταν, φυσικά τι άλλο?
 Ο στολισμός του δέντρου μας!!!!
Από την προηγούμενη εβδομάδα το γυροφέρναμε και το πηγαίναμε σήμερα αύριο αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο με την ίωση. 
Έτσι ο άντρας του σπιτιού μας έκανε όλη την βρώμικη δουλειά και όλοι μαζί μετά ολοκληρώσαμε την δημιουργία. Το έφερε από την αποθήκη, το συναρμολόγησε, το καθάρισε και το τοποθέτησε μαζί με τα λαμπάκια του έτοιμο για στολισμό!!!
Τι χαρά!!!
Η Αλίκη με την καινούργια της γνωριμία, τον Άγιο Βασίλη από πεπιεσμένο χαρτί, αγαπημένο δώρο από τις σκατίτσες και κουμπαρούλες μου πριν από μερικά χρόνια στο σπίτι μου στην Θεσσαλονίκη που είχαμε μαζευτεί. 
Η Αλίκη τον ερωτεύτηκε και μια που είναι στο ίδιο ύψος χόρεψε μαζί του χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κάλαντα, έφαγε τις χάντρες από το στεφανάκι του και τον αγκάλιασε σφιχτά μετά για ευχαριστώ!
Ωραίος τύπος τον αγαπώ αν και ξενόφερτος πάντα μου έφερνε ωραία δώρα, ήταν αφράτος και γελαστός, συνεπής στα ραντεβού του και ανοιχτός για όλους τους ανθρώπους. 
Θυμάμαι ένα βράδυ όταν είμαστε μικρά με την αδελφή μου που μόλις μας ξέφυγε από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας από όπου είχε μπει για να αφήσει τα δώρα μας. Το ακούσαμε όμως καθαρά!!Ήταν εκεί!!!!Μαγικό!!!!
Μέχρι που κάποιος κυνικός και δήθεν έξυπνος ενήλικας σου καταστρέφει το παραμύθι. 
Ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει!!!!
Ήταν όλα ψέματα. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η στιγμή που καταστράφηκε το δικό μου παραμύθι. Ξέρω όμως καλά πως δεν θα σταματήσω να το φτιάχνω ξανά και ξανά κάθε χρόνο σαν να είμαστε ακόμα παιδιά...
Έτσι θα μπορεί το δικό μου το παιδί που πάντα θα ζει ολοζώντανο μέσα μου να παίζει ανενόχλητο με την Αλίκη και περνάνε Χριστούγεννα παραμυθένια....
Η Αλίκη διάλεξε το κλαδί της και το γέμισε στολίδια και μπάλες όσε περισσότερες μπορούσε να χωρέσει, χι χι χι "πολλοί καλοί χωράνε" μας είπε με τον τρόπο της...και κρεμούσε τα στολίδια με περηφάνια!!!
Στολίδια αγαπημένα γεμάτα εικόνες και ζωή...
Αγγελάκια που πιστεύεις δεν πιστεύεις σε κάνουν να χαμογελάς,
Ο ξύλινος στρατιώτης και το αλογάκι απαραίτητα για τις γιορτές των αγοριών, μικρών και μεγάλων,
Το αγαπημένο μου στολίδι από τα Χριστούγεννα στην Νέα Υόρκη, 
τα ξωτικά, οι αγαπημένοι φίλοι, τα δικά μου πλάσματα που πάντα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα για φίλους,
ο χιονάνθρωπος,
φυσικά ο Άγιος Βασίλης σε όλες του τις εκδοχές, ξύλινος, πάνινος, μεταλλικός, χάρτινος, μικρός, μεγάλος...
και εγώ ανεβασμένη μαζί με την χοντροκοιλιά μου στον καναπέ με την Ζουζού να μου δίνει μπάλες, άριστη συνεργάτης και ο Δ. να λέει "κατέβα θα τα βάλω εγώ εκείνα" αλλά όλο και να φωτογραφίζει κοροϊδεύοντας τις καινούργιες μου διαστάσεις...
Που θα πάει δεν θα γεννήσω? Θα γεννήσω...ΧΑ!!

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα λοιπόν τώρα μπορούμε χαρούμε όσο μπορούμε αυτόν τον μήνα της προσμονής που μεσολαβεί...

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Έχω καιρό να γράψω...

Έχω καιρό να γράψω...
Έπρεπε να οργανώσω την καθημερινότητα μας το τελευταίο διάστημα, να φροντίσω λιγάκι την υγεία μου και να βρω διεξόδους για να μην χάνω την αισιοδοξία μου που τόσο αγαπώ!!

Πραγματικά έχω κουραστεί σε αυτή την χώρα να δίνω,δίνω δίνω, φόροι, μειώσεις,αυξήσεις,το χειρότερό μου όμως είναι οι άνθρωποι...
Έχω σκεφτεί πολλές φορές τα αίτια και τις συνέπειες τις κρίσης και του καπιταλισμού, υπάρχουν άπειρες πηγές να διαβάσεις και να προβληματιστείς, να ψάξεις να βρεις υπαίτιους και ευθύνες.

Αρκεί να μην ξεχνά κανείς τον εαυτό του. Αυτό έχουμε ξεχάσει σε αυτή την χώρα τον εαυτό μας. Την δική μας ευθύνη την προσωπική.
Το προσωπικό βόλεμα και καρέκλα, την τεμπελιά, την ασυδοσία, την αδιαφορία, την απάτη, την "εξυπνάδα" του Έλληνα που δεν είναι παρά πονηριά...

Ξέρω ξέρω υπάρχει μεγάλος αντίλογος για όλα αυτά και είναι όλα σωστά. συμφωνώ...
Αλλά θα επιμείνω....
ΟΧΙ όσο δεν αλλάζουμε σαν άνθρωποι εγώ τρομάζω, θυμώνω, απογοητεύομαι και απαξιώνω οποιαδήποτε υποτιθέμενα δίκια. "Γιατί να κόψω απόδειξη όταν δεν έχω παροχές, γιατί να μην παρκάρω στο πεζοδρόμιο όταν δεν έχω που να παρκάρω, γιατί να μην κλέψω την εφορία όταν πληρώνω χαράτσι κάθε χρόνο κ.λ.π."
Γιατί γιατί γιατί....
Για να μπορείς να ζητάς πρέπει πρώτα να είσαι εντάξει, ντόμπρος και ειλικρινής στις πράξεις...
Είναι τόσο απλό και τόσο λίγοι οι άνθρωποι που το βλέπουν...Δεν μπορεί να ψάχνει κανείς να βρει το δίκιο του στην παρανομία του διπλανού...

Είμαι τώρα στο 6ο μήνα της εγκυμοσύνης και το αγοράκι μας μεγαλώνει και βαραίνει στην κοιλιά μου...ενώ το Αλικάκι...έχει πάρει δρόμο και ποιος το πιάνει το γλυκάκι μου!!!


Έτσι χρειαστήκαμε βοήθεια στο σπίτι μια που είμαστε μόνοι μας στην Αθήνα και οι πολύτιμες γιαγιάδες είναι μακρυά...και η κοιλιά μεγαλώνει...

Εγώ κρατήθηκα μέχρι τον 5ο μήνα και παρόλο που ο γιατρός με "μάλωνε" κάθε φορά, εγώ έβαλα μπροστά την πίστη μου στο καλό μέλλον που έρχεται και είπα"δεν θα συμβεί τίποτα κακό αυτή την φορά θα τα καταφέρουμε μόνοι μας". Το σώμα όμως τελευταία άρχισε να διαμαρτύρεται, να μην υπακούει και να δίνει σημάδια ανάγκης.
Εντάξει είπα. Στοπ. Πρέπει να το πάρω στα σοβαρά και να ακούσω την ανάγκη του για να δώσω χώρο και υγεία στον μικρό μας που έρχεται να μεγαλώσει όπως του αξίζει. Το ζητούμενο δεν είναι να κάνω εγώ τον τύπο "δεν χρειάζομαι βοήθεια" αλλά να ζητήσω βοήθεια τώρα που την έχω ανάγκη...
Έτσι άρχισε η αναζήτηση βοήθειας στο σπίτι.
Είδαμε πολλές κυρίες για την θέση αυτή. Σίγουρα όσοι το έχετε περάσει τώρα χαμογελάτε με κατανόηση... Η μία δεν μπορούσε να κάνει δουλειές, ή άλλη έμενε μακρυά και θα κουραζόταν στα πήγεν -έλα, η τρίτη ήρθε, έμοιαζε καλή αλλά με την πρώτη ευκαιρία μας έδειξε ένα εντελώς άλλο πρόσωπο, η άλλη θιγμένη μας είπε "ε όχι και δουλειές εγώ είμαι μαγείρισσα"....και πάει λέγοντας...Ο κατάλογος μακρύς και εμείς αναρωτιόμασταν ...δεν υπάρχει ανεργία ρε γαμώτο? Δεν θέλουν δουλειά?
Έχω κάνει διάφορες δουλειές στην ζωή μου μέχρι να πάρω το πτυχίο μου και να βρω την δουλειά που τώρα έχω και αγαπάω. Σερβιτόρα, φυλλάδια, γραμματέας, πωλήτρια, ηλεκτρονικά, εθνικό κτηματολόγιο και πάει λέγοντας. Δεν θεώρησα ποτέ καμία δουλειά ντροπή. Αντίθετα καμάρωνα. Καμάρωνα που μπορώ, που θέλω που δεν φοβάμαι...
Τώρα τι έχει συμβεί...οι άνθρωποι θίγονται, θέλουν όλοι μια δουλειά γραφείου που τις μισές ώρες μάλιστα να μην την κάνουν και σωστά?
Λέγαμε με τον Δ. "τι συμβαίνει δεν υπάρχει ανεργία "Από το πρακτορείο μας έλεγαν "μόνο ξένες οι Ελληνίδες δεν κάνουν δουλειές στο σπίτι!!!!!"
Από τότε που η δουλειά έγινε ντροπή σε αυτή την χώρα σταμάτησε ο Έλληνας να δουλεύει και άφησε τα "κορόιδα" να βγάζουν την βρώμικη δουλειά.
Χαίρομαι πολύ που ανήκω στα "κορόιδα" και είμαι περήφανη για αυτό! Θέλω η ζωή μου να έχει αξία και περηφάνια και να την κερδίζουμε μόνοι μας εγώ και ο Δ. και όχι να την κλέβουμε από τον διπλανό την στιγμή που κοιτάζει αλλού!!
Και ευτυχώς μέχρι στιγμής το καταφέρνουμε καλά...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?