Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Έτοιμο το γλυκάκι για την Πρωτομαγιά!

'Έτοιμο το γλυκάκι για την Πρωτομαγιά!
Αύριο είμαστε καλεσμένοι για μπάρμπεκιου. 
Ο καθένας θα φέρει και από κάτι και εγώ ανέλαβα το γλυκό!!
Πάρτε μία γεύση...
Μία κοντινή ματιά...
Μια γλυκιά μυρωδιά...

Σας εύχομαι λοιπόν καλή Εργατική Πρωτομαγιά!


Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Βόλτα στον δρόμο με το καρότσι;Χρειάζεται πολύ θάρρος!!!!

Βόλτα στον δρόμο με το καρότσι;
Χρειάζεται πολύ θάρρος και υπομονή!!!!


Καιρό τώρα θέλω να μιλήσω για αυτό αλλά φοβόμουν να μην γίνω πολύ γκρινιάρα!!Αλλά όχι!
Δεν είναι γκρίνια να υπερασπίζεται κανείς τα δικαιώματα των πεζών επιτέλους!!!!!
Γίνομαι έξω φρενών κάθε φορά  που επικεντρώνω την προσοχή μου στους ηλίθιους που βάζουν τα αυτοκίνητά τους όπου γουστάρουν και σε κοιτάζουν με βλέμμα αγελάδας αν τους πεις κάτι...
Προχθές λοιπόν, αποφάσισα να φωτογραφίζω όποιο αυτοκίνητο θα έβλεπα να έχει παρκάρει όπου να' ναι...
Βρισκόμαστε σε μια ωραία περιποιημένη περιοχή  της Αττικής που έχει άφθονο χώρο για τους πεζούς και τα αυτοκίνητα και είναι σε γενικές γραμμές ένας περιποιημένος δήμος.
Και δείτε...
Αυτοκίνητο σχολής οδηγών που καλείται να μάθει στους μαθητές της να τηρούν τον Κ.Ο.Κ. ή όχι;
Ο τύπος σκέφτεται "Καλά εγώ δεν ξέρω; Εγώ είμαι δάσκαλος οδήγησης και θα μου πείτε εμένα; Άλλωστε που να παρκάρω το κράτος φταίει. Στην άκρη το βάζω δεν εμποδίζει και κανέναν!"
Ναι αγαπητέ μου, έχεις και εσύ τα δίκια σου με την έλλειψη χώρων για παρκάρισμα. Τι θα γίνει αν όλοι οι "αγανακτισμένοι" με το θέμα αρχίσουμε να αφήνουμε τα αυτοκίνητά μας όπου μας βολεύει χωρίς να σκεφτόμαστε τον διπλανό μας;
Τον διπλανό μας...μεγάλη κουβέντα...Είναι όμως και αυτός άνθρωπος σαν και τους δικούς μας ανθρώπους που αγαπάμε. Θα μπορούσε να είναι ο πατέρας μας, η αδελφή μας, ο παππούς...
Γιατί λοιπόν να τους κάνουμε την καθημερινότητά τους πιο δυσάρεστη;
"Ήθελα να παρκάρω κοντά στο σπίτι μου...Γύρισα χθες πολύ κουρασμένος ύστερα από 12 ώρες δουλειάς και που να έψαχνα..."
Βεβαίως και εσύ έχεις τα δίκια σου φίλε μου... 
Άραγε αναρωτήθηκες ποτέ, που θα πάει το καροτσάκι με τον άνθρωπο με ειδικές ανάγκες που θα έχει την δύναμη και το θάρρος να κυκλοφορεί στον δρόμο;
Θα κάθεται σε αυτό κάποιος που η καθημερινότητά του είναι σκληρή και αν τον κοιτάξεις καλύτερα στα μάτια, ίσως να κερδίσεις ένα δωρεάν μάθημα ζωής. Θέλει να ζήσει!Θέλει να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους παρά την αναπηρία του!Ας τον διευκολύνουμε...
Αυτή είναι μάλλον γυναίκα..."Δεν μπορούσα να κουβαλήσω τα ψώνια και το άφησα κάτω από το σπίτι. Άλλωστε αύριο θα το πάρω πρωί πρωί!!"
Ναι καλή μου...η ρουτίνα σου είναι σίγουρα φορτωμένη με δύο παιδάκια και έναν άντρα που δεν συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού!!Και η Χριστίνα όμως που μένει δίπλα σου και περνάει τα ίδια γιατί να αναγκάζεται να διασχίζει τον δρόμο για το σπίτι της κάνοντας ζιγκ-ζαγκ...
Ίσως αν βοηθούσατε η μία την άλλη και μετά πίνατε και ένα καφεδάκι να τα πείτε λίγο παρεούλα; 
"Ωχ μωρέ μας έβαλαν και τα πασαλάκια να πούμε!!! Εγώ θα παρκάρω όπου γουστάρω δεν θα μου πει κανένας!!!Ας φτιάξουν πρώτα όλα τα άλλα και μετά παρκάρω και εγώ νόμιμα!!!"
Εντάξει! Σου αρέσει πολύ το ψιλο - σπορ αυτοκίνητό σου! Ο.Κ. 
Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο όμως από τους γύρω σου; Τα πασαλάκια μάλλον τα έβαλαν για να αποφύγουν αυτό που μόλις έκανες!!
"Θέλω να το αποσύρω αλλά δεν έχω χρόνο.Γι' αυτό το έβαλα στο πεζοδρόμιο να μην ενοχλεί." 
Ενοχλεί καλέ μου, ενοχλεί τους ταλαίπωρους τους πεζούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας...
Ας μην τους φερόμαστε σαν να είναι παράσιτα!!
"Έτσι με βόλεψε...πετάχτηκα εδώ πιο κάτω σε μια δουλειά δεν θα αργήσω"
Δηλαδή να σε περιμένω για να περάσω ή να κατέβω στον δρόμο με το καροτσάκι της Ζουζούς ...
Μάλλον το δεύτερο...Αδιαφορία...Παρτακισμός...Βολή...
"Γιατί ενοχλώ; Αφού δεν κλείνω ολόκληρο το πεζοδρόμιο έχω αφήσει λίγο χώρο!!"
Δεν μας φτάνει ο λίγος χώρος που μας αφήνεις αδελφέ μου...Είμαστε πολλοί σε αυτή την πόλη και έχουμε ανάγκη από χώρο πίστεψέ με...
Χωράμε όλοι σε αυτή την ζωή και μπορούμε να περνάμε και καλά μεταξύ μας.
Τι ωραία που θα ένιωθα αν αντί για αυτό μου έλεγε "χρειάζεστε βοήθεια με το καρότσι;"
"Και τι σε νοιάζει εσένα που παρκάρω εγώ το αυτοκίνητό μου!!!!Δικός σου είναι ο δρόμος;"
Ναι υπάρχουν και οι τύποι σαν εσένα! Αλαζόνες, "μάγκες" και τραγικά φοβισμένοι άνθρωποι που δεν αντέχουν να τους πλησιάσεις και για αυτό φροντίζουν να σε πετάνε βίαια μακρυά τους!!
Εδώ έχει δύο αυτοκίνητα στην σειρά επάνω στο πεζοδρόμιο...
"Ε καλά εγώ σε πείραξα και αυτός πάρκαρε δεν βλέπεις;"
Το σύνδρομο που μας κατατρώει...Να μην κάνω τώρα πολιτική κουβέντα αλλά σας θυμίζει κάτι; 
Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανάληψης ευθύνης στην αγαπημένη μας... Ελλαδίτσα...
Γυναίκα,"Ε δεν φταίω εγώ έχω μια δυσκολία στο παρκάρισμα..."
Ναι κοριτσάκι μου,αλλά σκέφτηκες ποτέ να κάνεις λιγάκι εξάσκηση στον ελεύθερο χρόνο σου για να βελτιωθείς; Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης αν κάποιος το επιθυμεί και πίστεψέ με, είναι ωραίο να μην δίνεις το δικαίωμα στους κάφρους να σου λένε "πήγαινε στην κουζίνα σου!"
Γυναίκα και πάλι φαντάζομαι, έβαλε το χαριτωμένο της γαλάζιο αυτοκινητάκι επάνω στο πεζοδρόμιο φαρδιά πλατιά και έφυγε ήσυχη!!! "Δεν μπορώ να περπατήσω πολύ με αυτά τα παπούτσια..."
Μου αρέσει πολύ αυτό το γαλαζάκι στο αυτοκίνητό σου και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάζει με τα νύχια σου,αλλά αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να μου κλείνεις τον δρόμο...Μήπως να είχες ένα ζευγάρι ίσια παπούτσια στο αυτοκίνητο για να μην κουράζονται τα ποδαράκια σου;
Ο απίστευτος!!Επάνω στο πεζοδρόμιο και μάλιστα οριζόντια!!!Σίγουρα θα μένει από επάνω ή είναι δικό του το μαγαζί!
Τι να πει κανείς σε αυτόν τον τύπο;!!!!Εδώ θυμώνω!!!!
Και πάλι γυναίκα σκέφτομαι...
"Λιγάκι θα το αφήσω να πεταχτώ στα μαγαζιά!!"
Το δικό σου το λιγάκι μπορεί να είναι πολύ για μένα...Το σκέφτηκες; 
Σε μία βόλτα μιας ώρα με το καρότσι ανέβηκα και κατέβηκα στο πεζοδρόμιο 134 φορές!
Είμαι σίγουρη πως τα έχεις περάσει και εσύ, αλλά δεν είναι τώρα η σειρά μου πίστεψέ με...Θα μπορούσε το γεγονός ότι τα πέρασες και εσύ να κάνει την δική μου ζωή καλύτερη αν χρησιμοποιούσες την πολύτιμη εμπειρία σου πιο γενναιόδωρα...
Και φτάνουμε στον πεζόδρομο...Πεζόδρομο....Ναι...Και αυτός τι ακριβώς κάνει; 
"Ε καλά μωρέ πίνω ένα καφεδάκι...δίπλα είμαι...ωχ αδελφάκι μου..."
Ε τώρα μου έρχεται μία μόνο λέξη, δυστυχώς...."Ελληνάρας"
Τώρα έγιναν πολλοί επάνω στον ίδιο πεζόδρομο σκέφτηκα...Δεν ξέρω ποιον να πρώτο διαλέξω για να συγχαρώ...


Οι παραπάνω διάλογοι είναι της φαντασίας μου. Θα σας πω όμως και έναν πραγματικό. Ένα από τα αυτοκίνητα που ήταν επάνω σε πεζοδρόμιο.Ακριβώς μπροστά μια ηλικιωμένη κυρία που ποτίζει τα λουλούδια στον κήπο της. 
Την ρωτάω "ξέρετε ποιος πάρκαρε εδώ παρακαλώ;"
"εγώ γιατί;"
"γιατί παρκάρατε επάνω στο πεζοδρόμιο;"
"για να ποτίσω τα λουλούδια μου"
"ναι καλά κάνετε αλλά γιατί επάνω στο πεζοδρόμιο;"
"για να ποτίσω τα λουλούδια μου"
"ναι αλλά γιατί επάνω στο πεζοδρόμιο;"συνεχίζω εγώ με το πιο αθώο και επιτηδευμένα αφελές ύφος που διαθέτω...
"για να ποτίσω τα λουλούδια μου και μετά θα φύγω"
Ο.Κ. κατάλαβα ότι θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτό τον διάλογο χρόνια και να μην υπάρχει επικοινωνία...
Μου θύμισε τους Α.Μ.Α.Ν. http://www.youtube.com/watch?v=SKviqo7hqj8&feature=related 
και άρχισα να ψάχνω τον Μπάμπη τον σουγιά και την Μαριώ την τσίμπλα!!!!


Κουράστηκα...είναι περισσότεροι από όσο νόμιζα...Είναι πολλοί και δεν ξέρω από που να το πιάσω...


Έχω αποφασίσει να μην κοιτάζω τους ανθρώπους στραβά, ανταγωνιστικά καχύποπτα και θυμωμένα... Είναι καλύτεροι από ότι μας φαίνεται με την πρώτη ματιά αν μπούμε λιγάκι στην θέση τους...Για λίγες μόνο στιγμές. 
Έχω αποφασίσει όμως επίσης να μην ανέχομαι ,όσο μπορώ και τους κάφρους γύρω μου.
Έχω νιώσει πολλές φορές ανυπεράσπιστη από την πολιτεία...αυτό είναι αλήθεια...δυστυχώς...Δεν θα αφήσω όμως τον εαυτό μου ανυπεράσπιστο και από εμένα την ίδια...
Ελάτε να γίνουμε πολλές!!

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες...

Έχουν περάσει μεσάνυχτα και έχω μείνει μόνη μου. 
Η Ζουζού κοιμάται ώρες τώρα το ίδιο και ο Δ. 
Βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω ένα νυχτερινό τσιγάρο και σκέφτομαι. 
Η ζωή μου έχει αλλάξει δραματικά μέσα σε ένα χρόνο και κάτι. 
                                                           Συμφωνία ζωής,
Δημιουργία ζωής,
Μετακόμιση στην Αθήνα, και...

Ήρθε το κοριτσάκι μας

Εγώ,σε άδεια από την δουλειά που τόσο αγαπάω, κάνω πραγματικότητα αυτό που πάντα έλεγα για πλάκα.
 "Πως θα γίνει να κάθομαι και να με πληρώνουν!!!"

Πως γίνεται ο άνθρωπος να θέλει πάντα και κάτι άλλο από αυτό που έχει;
Πέρασαν σχεδόν 8 μήνες και το πνεύμα μου ανήσυχο ψάχνει λύσεις. Θέλω να κινηθώ, να ψάξω και να βρω πράγματα δικά μου, να εξελίσσομαι. Φυσικά και τρώω πολύ χρόνο της ημέρας μου φροντίζοντας την Ζουζού!Αλλά δεν μου αρκεί!Χρειάζομαι ενέργεια, αδρεναλίνη και κυρίως ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ!
Βάζω ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί, κάτι που σπάνια κάνω, ανάβω τα κεριά και παίρνω θέση...
Ας κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν για να πάρω δυνάμεις και ιδέες για το μέλλον...
Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες...

2005, Δώρο - φάρσα στον κουνιάδο μου στα γενέθλιά του. Το είχα πάρει για μένα φυσικά, ενώ το κανονικό του δώρο ήταν σχετικό με τον μοντελισμό!
Έπρεπε να βλέπατε την φάτσα του όταν με ευχαρίστησε!! 
Απόκριες σε μπαράκι στην Θεσσαλονίκη. Οι ωραιότερες που έχω περάσει ποτέ. Εκεί με έριξε ο Δ. και ήξερα πως θα είναι για πολύ!
Αγαπημένος μου φίλος, κλειστός και κάποτε συνεσταλμένος. 
Τώρα έχει αλλάξει, είναι αποφασιστικός και δυναμικός, καμιά φορά και ξεροκέφαλος. Τον αγαπώ πολύ και χαίρομαι και καμαρώνω για την εξέλιξή του...
Οι άνθρωποι αλλάζουν!Αλλάζουν όταν οι ίδιοι το θελήσουν. Αλλάζουν όταν τολμήσουν να παραδεχτούν πως υπάρχει κάτι που χρειάζεται αλλαγή. Αλλάζουν και γίνονται καλύτεροι. Τους ανθρώπους που αλλάζουν δεν τους φοβάμαι, γιατί ξέρουν να ακούνε και να μετακινούνται. 
Εδώ αγκαλιά με ένα λούτρινο...έτσι γιατί και οι "σκληροί άντρες" χρειάζονται μια αγκαλιά που και που!!
Ψιλή κουβέντα με τις αγαπημένες μου κουμπαρούλες τρώγοντας παγωτό. Πόσο μου λείπουν...Στα όρθια, στα γρήγορα, στα βρώμικα. Στην παλιά τους κουζίνα, για να προλάβουμε να πούμε και τίποτα μόνες μας...
Θα μιλήσουμε για τα πάντα και αυτό είναι ανακουφιστικό. Θα πούμε την αλήθεια έστω και αν αυτή πονάει και αυτό είναι πολύτιμο. Θα γελάσουμε μέχρι δακρύων και αυτό είναι διασκεδαστικό.Θα κρατήσουμε μυστικά και ιστορίες που έχουν αξία απλά και μόνο γιατί τα λέμε μεταξύ μας, όχι γιατί είναι στ' αλήθεια μυστικά. Οι "σκατίτσες μου"...Δεν τις αλλάζω με τίποτα!
Μουσικές στο υπόγειο...ωραία βραδιά
Ο μικρός μου φίλος ο Σ. Έχει τώρα πια μεγαλώσει και πάει σχολείο. Εδώ στο σπίτι μου στην Θεσσαλονίκη βαφτίζουμε τα κουκλάκια μου. Δώσαμε σε όλα ονόματα και χαρακτηριστικά. Τους δώσαμε ζωή και φτιάξαμε μεταξύ τους σχέσεις. Πόσο εύκολα φτιάχνουν σχέσεις τα παιδιά, πόσο αγνά και ανοιχτά είναι και πόσο σκληρά όμως και αμείλικτα καμιά φορά. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Το ον με τα δύο πρόσωπα, τρυφερό και σκληρό.
Θυμήθηκα στιγμές ασφυξίας και απόγνωσης. Μου ήρθαν μνήμες στο μυαλό από γεγονότα σκληρά που ευτυχώς είναι παρελθόν. Το παρελθόν που μας καθορίζει και γράφει επάνω μας. Το παρόν όμως και το μέλλον είναι στο δικό μας χέρι και το ξέρω καλά, το πιστεύω και ζω με αυτό. 
Ένα παιδικό χαμόγελο την ημέρα των Χριστουγέννων. Την αγαπούσα πάντα αυτή την γιορτή. Λατρεύω τα λαμπάκια και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα δώρα και την γέμιση της γαλοπούλας!
Ο μικρός αγαπημένος φίλος μου. Από δύο χρονών συζητούσα μαζί του τους προβληματισμούς του και τους δικούς μου, ότι μπορείς να πεις σε ένα παιδάκι φυσικά. Ένα παιδί σου λέει πάντα την αλήθεια. Και ένα τέτοιο παιδάκι σου δείχνει τον κόσμο μέσα από τα δικά του ψέματα. Με την τεράστια φαντασία του φτιάχνει κόσμους αλλοτινούς παραμυθένιους που μοιάζουν τόσο αληθινοί. Είναι παιδί. Είναι παιδί και μπορεί να σκεφτεί οτιδήποτε και να πει ότι σκέφτεται. 
Θυμάμαι μια φορά, είχε κάνει συμφωνία με την μαμά του, να μαζέψει μόνος του όλα του τα παιχνίδια που είχε αραδιάσει στο πάτωμα. Εκείνος ήθελε βοήθεια και η μητέρα του του έλεγε "όχι θα κρατήσουμε την συμφωνία μας και θα τα μαζέψεις μόνος σου". 
Έτσι με μεγάλη φυσικότητα και για να κάνει το δικό του, γύρισε προ την άλλη πλευρά και είπε στο κενό : "έλα Βαγγέλη να με βοηθήσεις να τα μαζέψουμε". Έτσι ξεκίνησε με όρεξη να τα μαζεύει, φτιάχνοντας την πραγματικότητά του όπως ήθελε...
Βραδυνή έξοδος με φίλες από την δουλειά. Τι ωραία βράδια...τι συζητήσεις ατελείωτες ψυχοθεραπευτικές με γέλιο και κλάμα, προβληματισμούς, αδιέξοδα και λύσεις. Πολλές λύσεις... άλλωστε το "επιβάλλει" και η δουλειά μας. Ένα πρόβλημα έχει τουλάχιστον δύο λύσεις...Το πίστευα στην δουλειά μου, το εφαρμόζω στην ζωή μου. Δεν υπάρχουν αδιέξοδες ζωές. Υπάρχουν φοβισμένοι άνθρωποι και ο φόβος ακινητοποιεί και κάνει την ζωή να μοιάζει με αδιέξοδο. 
Ξημερώματα στην Θεσσαλονίκη για μια βόλτα με το καραβάκι. Πω πω !ξέχασα το όνομά του...κρίμα...και κάποτε, παλιά μου άρεσε πολύ αυτή η βόλτα. Έχω περάσει όμορφες στιγμές σε αυτό το καραβάκι το καλοτάξιδο. 
Μια αγκαλιά...μια αγκαλιά ζεστή, φιλόξενη, με κατανόηση, έτοιμη να συμπαρασταθεί, να είναι εκεί με τον τρόπο της. Η φίλη μου η Δ. Με αυστηρές αρχές και στάσεις, που συγκινείται όταν της μιλάς από καρδιάς και δίνει απλόχερα, γενναιόδωρα. Το αγαπημένο μου στην Δ. είναι όταν γελάει μέχρι δακρύων!!
Το γέλιο είναι λέει, υγεία. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι πού γελάνε δυνατά χωρίς αναστολές. Ανοιχτόκαρδοι, ζωντανοί, θορυβώδεις!!
Η ζωή πέρασε γρήγορα και άφησε τα σημάδια της ανεξίτηλα. Έχω πολλά να θυμάμαι.
 Είμαι πλούσια...σκέφτηκα...
Θυμήθηκα το γκρέμισμα του σπιτιού μας...δύσκολη στιγμή και δεν ήμουν μπροστά. Την φωτογραφία την έβγαλε η αδελφή μου...
Φίλες παιδικές που γράφουν στην ζωή μου πάνω από 25 χρόνια.Παναγία μου, γέρασα!!!!!Από μικρά κοριτσάκια κάνουμε παρέα στην παλιά μας γειτονιά. Πηγαίναμε σε διαφορετικά σχολεία. Εγώ παιδί του κέντρου, είχα όμως φίλους στην γειτονιά. Μικρά παίζαμε με τα χώματα, στην εφηβεία πηγαίναμε σε πάρτι μαζί και καταστρώναμε μικρά αθώα ψέματα για να γυρίσουμε όσο πιο αργά γίνεται στο σπίτι. Αυτές με πάντρεψαν, και οι δύο μαζί.
Θυμήθηκα στιγμές στην ζωή μου που πίστευα ότι κάποιοι με κοιτάνε "αφ' υψηλού" μέχρι που κατάλαβα ότι απλά εγώ στεκόμουν χαμηλότερα και το επέτρεπα. Χρειάστηκε απλά να αλλάξω θέση δεν ήταν εύκολο και καμιά φορά ακόμα νιώθω πως χρειάζεται να θυμάμαι. 
Έξοδος "κρεπάλη" με φίλους...α πα πα!!
Οι αγαπημένες μου διακοπές πολύ μακρυά...Λατρεύω τα ταξίδια,θα σας μιλήσω άλλη φορά για αυτά. 
Όταν ένα παιδί κουρνιάσει στην αγκαλιά σου και κοιμάται σε εμπιστεύεται, σε τιμάει, σου δίνει την ευκαιρία να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Μετά είναι στο χέρι σου...
Μαλλί της γριάς..πω πω πόσο πίσω με πάει σχεδόν τόσο που δεν θυμάμαι τον εαυτό μου. 
Κάτω από το νερό έχει ησυχία και όλοι οι θόρυβοι περνάνε από φίλτρο. Είναι υπόκωφοι και σαν πνιγμένοι. Θέλω να βγω στην επιφάνεια...Ήταν απλά μια δοκιμή. Δεν κάνω για καταδύσεις με πιάνει κλειστοφοβία εκεί κάτω. Δεν είμαι ψάρι και δεν θέλω να γίνω. 
Έτσι τα καλοκαίρια που οι άλλοι ήταν κάτω από το νερό εγώ...
Ήλιος, θάλασσα, καφεδάκι και βιβλίο. Μπορώ να μείνω χρόνια έτσι και να το απολαμβάνω...Και σκέφτομαι, σκέφτομαι ώρες πολλές και απολαμβάνω την εσωτερική αυτή διαδικασία...
Κάτι σαν αυτό που κάνω τώρα. 
Σκέψεις, εικόνες, αναμνήσεις, ερωτηματικά,απαντήσεις, συμπεράσματα, διαπιστώσεις, λύσεις, χαμόγελα και δάκρυα...
Αυτή είναι η ζωή μου και με αλλάζει. Μου δείχνει κάθε φορά και διαφορετικές πλευρές της, νέους δρόμους και αυτό είναι το μαγικό. Δεν είναι ποτέ ίδια. Ακόμα και όταν επαναλαμβάνεται αλλάζουν οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι. Πονάει αυτό καμιά φορά. Εγώ δεν έχω παρά να τολμάω. Να τολμάω να δοκιμάζω πολλούς ρόλους και να κρατάω εκείνους τους ρόλους που αγαπάω. 
Δεν τα καταφέρνω πάντα...τα καταφέρνω όμως συχνά και αυτό μου αρκεί.
Συχνά μπορώ και ονειρεύομαι. Συχνά έχω στόχους στο μυαλό μου και έχω να παλέψω για να τους πετύχω. Συχνά αλλάζω θέση τα έπιπλα στο σπίτι και τα πράγματα μέσα μου.  
Αυτό έχω να κάνω να βάλω καινούργιους στόχους αφού γιορτάσω πρώτα ότι έχω πετύχει...












Γεια σας γεια σας!!


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Πάσχα χωρίς πασχαλιά γίνεται;

Πάσχα χωρίς πασχαλιά γίνεται; Σίγουρα όχι!
Να΄μαστε λοιπόν στο μικρό σπίτι στο λιβάδι στην Ελασσόνα όπου θα περάσουμε τις ημέρες του Πάσχα. 
Το τοπίο είναι μαγικό και η συγκίνηση μεγάλη, μια που η μικρή Ζουζού για πρώτη φορά επισκέπτεται το χωριό του πατέρα της και εκεί την περιμένουν ο παππούς, η γιαγιά της και η προ- γιαγιά της.
Είναι η αγαπημένη μου ώρα, το σούρουπο και βρίσκω ευκαιρία να ξετρυπώσω από το σπίτι και να απολαύσω έναν ζεστό καφέ στον κήπο που κάθε φορά που τον βλέπω τον ερωτεύομαι ξανά και ξανά.
Η ησυχία με γαληνεύει και τα χρώματα μου δημιουργούν ευεξία και χαλάρωση.
Μμμμμ βαθιά ανάσα και απογευματινή δροσούλα...
υπέροχο ηλιοβασίλεμα...
Καλό μας Πάσχα σκέφτηκα και χαμογέλασα με ευγνωμοσύνη για την τύχη μου...
περπάτησα μια βόλτα ως το ποτάμι που είναι στο τέλος του κήπου να απολαύσω τον ήχο του νερού και την φύση σε όλο της το μεγαλείο. 
Τι κόκκινο!
γυρνώντας προς το σπίτι συναντώ το εκκλησάκι της γιαγιάς της Ζουζούς και φέρνω στο μυαλό μου εικόνες της δικής μου γιαγιάς...
Είχε πάντα το καντηλάκι αναμμένο στην κουζίνα της και στο τραπέζι τον "Ριζοσπάστη". Θυμάμαι να την ρωτάω "γιαγιά πως τα έχεις συνδυάσει στο μυαλό σου αυτά τα δύο,δεν είναι αντιφατικά;¨
και εκείνη ,"τι αντιφατικά παιδί μου, υπήρχε μεγαλύτερος κομμουνιστής από τον Χριστό;"
στην πόρτα της αποθήκης βλέπω φως, ο παππούς της Ζουζούς έπιασε δουλειά και ετοιμάζει το κοκορέτσι και το αρνί για αύριο.Είναι μεγάλος μάστορας και κάθε χρόνο μας ετοιμάζει λιχουδιές.
το σπίτι μέσα φιλόξενο και ζεστό όπως πάντα με στρωμένο το κόκκινο χαλί του, να μας περιμένει
Το βράδυ της επόμενης μέρας πήγαμε στην Ανάσταση. Χάζευα τον κόσμο στην πλατεία, όμορφη εικόνα σαν να μην είχανε προβλήματα...
Πόσοι από αυτούς πιστεύουν, πόσοι έρχονται για την παράδοση και πόσοι για "να μην πει ο κόσμος", αναρωτήθηκα...
Πάντως όλοι κρατάνε την λαμπάδα τους ευλαβικά ο καθένας για τους δικούς του λόγους και αυτό είναι συγκινητικό.

τσουγκρίσαμε τα αυγά και φυσικά όπως πάντα το δικό μου έσπασε...
της Ζουζούς όμως ήταν γερό, γερό να είναι και το κοριτσάκι μου, ευχήθηκα σιωπηλά
Το επόμενο πρωί προς μεγάλη μας έκπληξη η μέρα ήταν ηλιόλουστη και φωτεινή!
Βάλαμε λοιπόν τα πασχαλιάτικα μας και βγήκαμε στην αυλή μια που το αρνί ψηνόταν από νωρίς
Η φύση ήταν θαυμάσια και γω δεν ήξερα τι να πρώτο φωτογραφήσω!!
τα μελίσσια του παππού της Ζουζούς, που κάθε χρόνο με την δική του φροντίδα μας δίνουν μέλι 
τις πεταλούδες, 
τις μαργαρίτες για να σιγουρευτώ ότι μ' αγαπάει, όπως κάναμε παλιά, 

το χέρι της γιαγιάς που φροντίζει το παιδί μου με τόση ζεστασιά.
το πράσινο της φύσης, αγαπημένο χρώμα ζωντανό, ζωηρό και πάντα αναπνέει,
Καθίσαμε έξω μέχρι το σούρουπο και πάλι που ήταν το ίδιο γενναιόδωρο με τα προηγούμενα
Ήρθε η ώρα να κοιμηθεί το μωρό μας.
Κοιμήσου αγγελούδι μου
Έφτασε η μέρα του αποχωρισμού. Μαζέψαμε τα πράγματά μας, φάγαμε το υπέροχο φρικασέ της πεθερούλας μου, κάναμε μια τελευταία βόλτα στην Ελασσόνα για ένα καφεδάκι με φίλους. 
Ο ουρανός μουντός και θλιμμένος ψιλόβρεχε από το πρωί σαν να μην ήθελε να φύγουμε. 
Εμείς όμως το ξέραμε. Ήρθε η στιγμή να γυρίσουμε στο σπιτάκι μας...
Δεν δυσκολευτήκαμε πολύ, άλλωστε θα τους δούμε ξανά σύντομα. Είπαμε να έρθουν στην Αθήνα να μας δούνε και όλα τα σχετικά. 

Η προγιαγιά όμως μας αποχαιρετούσε με δάκρυα στα μάτια και ευχές. Έβρεχε και ήρθε στο αυτοκίνητο να δει το μωρό, να μας ξεπροβοδίσει. 
"Πήγαινε μέσα γιαγιά θα κρυώσεις", της είπε ο Δ. πατέρας της Ζουζούς. 
Πολλές ευχές για την μικρή Ζουζού, το πρώτο της δισέγγονο. 
"Καλά να μεγαλώσεις και να' σαι τυχερή, και να σε αγαπάνε και να είσαι υγιής και δυνατή στην ζωή σου, να ζήσεις πολλά χρόνια σαν και εμένα μωρό μου..."
Η γιαγιά χαιρετούσε το μωρό σαν να μην επρόκειτο να το ξαναδεί. 
Είναι 95 χρονών αυτή η γυναίκα και δυνατή σαν το ατσάλι. 
Έκλαιγε όμως, για κάποιον λόγο έκλαιγε. Φοβάται...
 Το είπε όμως "γεια σου μωράκι μου και δεν θα σε ξαναδώ"
Μπήκαμε γρήγορα στο αυτοκίνητο γιατί έβρεχε πολύ. Και τι θα πάθεις από την βροχή; 
Η αλήθεια είναι άλλη. Μόλις ξεκινήσαμε κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον. Είχαμε δάκρυα στα μάτια και οι δύο και έναν φόβο που δεν τολμάει κανείς εύκολα να εκφράσει. Για λίγο δεν μιλούσαμε...
Τελικά ο Δ. είπε,"Την είδες; Αποχαιρετούσε την Ζουζού, λες να είναι αλήθεια;"
Δεν ήξερα την απάντηση. Αυτή η γυναίκα έχει 94 χρόνια διαφορά με το μωρό μας, σχεδόν έναν αιώνα και όμως έχει καταφέρει να είναι ακόμα επιθυμητή. Ακόμα την θέλουμε μαζί μας στην ζωή, παρόλο που η ίδια έχει κουραστεί από αυτήν, όπως λέει. Την θαυμάζω για αυτό. Την ευγνωμονώ για τις ευχές της. 
"Δεν ξέρω αγάπη μου, η Ζουζού έχει όλη την ζωή μπροστά της και οι ευχές της γιαγιάς είναι μαγικές, θα δεις..."
"Εις το επανιδείν". 
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?