Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Ήρθε η ώρα να ασχοληθώ και πάλι;

 Η μικρή Ζουζού κοιμάται και το αγόρι μου σε επαγγελματικό ταξίδι.
Έτσι βρήκα την ευκαιρία να απολαύσω την ησυχία του σπιτιού και να σκαλίσω συρτάρια και κουτιά.
Βρήκα μέσα φωτογραφίες από κοσμήματα που είχα φτιάξει και έκανα τρία bazaar σε φιλικά σπίτια, η αλήθεια είναι, με μεγάλη επιτυχία.
Αρχικά τα έφτιαχνα και τα χάριζα σε φίλες. Μέχρι που η αγαπημένη μου Δωρίτσα μου έβαλε την ιδέα,
"εδώ άλλες πουλάνε τάπερ!εσύ φέρε τα κοσμήματά σου και τα υπόλιπα άφησέ τα σε εμένα" μου είπε, γιατί ντρεπόμουν πολύ στην αρχή.
Έβαλε λοιπόν το σπίτι της με το τεράστιο μπαλκόνι και έτσι ξεκίνησε η ιστορία.
Ξεπούλησα και τις τρεις φορές!Ήταν έκπληξη και για μένα!
Ξεφυλλίζοντας τα άλμπουμ με τις συλλογές που μου έφτιαξε η αδελφή μου διάλεξα μερικά από τα αγαπημένα μου να σας δείξω.Είναι πολλά και η επιλογή δύσκολη.
Τα υλικά μου είναι μόνο αληθινές πέτρες, ημιπολύτιμοι λίθοι και μαργαριτάρια καλλιέργειας,υφάσματα και δέρμα,felting,ασημένια στοιχεία.


κοράλλι, ασήμι, μαργαριταράκια χρωματισμένα

ασημένιες καρδιές φτιαγμένες με πολλή αγάπη

τεχνική felting με μαλλί εισαγωγής
κεχριμπάρια
κόκκινα μαργαριταράκια καλλιέργειας με ασημένιο στοιχείο από τα χεράκια μου

αγαπημένες καρφίτσες felting, βελούδο, φτερά και πέρλες

από την σειρά με τις καρδιές πάλι

χειροποίητο ασήμι τετράγωνο με κρυσταλλάκια

από την σειρά χειροποίητες ασημένιες καρδιές και πάλι με felting

σύνθεση υφασμάτων και ημιπολύτιμων λίθων

κολιέ felting

χειροποίητα σκουλαρίκια διάτρητα με σύρμα

η καρδιά που ξεκολλάει από την θέση της αλλά δεν φεύγει

υπέροχο γαλάζιο

λατρεμένος πυρίτης

παιχνιδιάρικο

δέρμα και μέταλλο (ασήμι)

δέρμα, πέτρα και μέταλλο (ασήμι)

felting, πέρλες, μαργαριτάρια, ασήμι και κρύσταλλα

ασήμι πέρλα και κόκκινο σατέν
λαδί και κόκκινο χρώματα συμπληρωματικά

μαλλί και χρωματιστά μαργαριταράκια
λευκό μαργαριτάρι κλασσικό

από εκείνο το πρώτο bazaar δεν έλειψαν και οι μικροί φίλοι

Αυτά είναι μερικά από τα 3 μεγάλα άλμπουμ που έχω για να θυμάμαι τις δημιουργίες μου. Τελικά είχε δίκιο η αδελφή μου που τα φωτογράφιζε μια που έχουν όλα πουληθεί. Τελικά είχε δίκιο και η Δώρα που με ενθάρρυνε με τόση σιγουριά και φυσικότητα που με έκανε να πιστέψω σε μένα και να πω "ας δοκιμάσω". 
Ευχαριστώ Δωρίτσα!

Γλυκιά η ανάμνηση της δημιουργίας... 

Μήπως ήρθε σιγά σιγά η ώρα να ασχοληθώ και πάλι με τα αγαπημένα μου κοσμήματα;

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Top blogs - Τα ωραιότερα blogs: To blog "marianth"

Top blogs - Τα ωραιότερα blogs: To blog "marianth": http://marianth-marianth. blogspot.com/ Είμαι νέα μαμά και σε άδεια λοχείας την δουλειά μου.  Πέρα λοιπόν από την ενασχόληση με την κορούλα...

25η Μαρτίου, τι ήλιος!

Η μέρα από το πρωί ήταν υπέροχη!
Ωραίο συναίσθημα να ανοίγεις τα παντζούρια και να πλημμυρίζει το δωμάτιο ο ήλιος!
Ήρθε τελικά, σκέφτηκα...Αυτή είναι, η άνοιξη!
Σηκωθήκαμε πρωί πρωί, να φάει η Ζουζού και να φύγουμε για το πάρκο. 
Τελευταία με πιάνει μελαγχολία όταν θηλάζει. 
Τα τελευταία της γεύματα από το στήθος σκέφτομαι, και νιώθω ένα τσίμπημα στο στέρνο.. Ας κοιτάξω να το απολαύσω,όσο κρατάει ακόμα και ας την αφήσω να μεγαλώσει λιγάκι...
Άλλωστε έρχονται τόσες χαρές ακόμα!!


Πήγαμε στο κατ' ευφημισμόν "Πάρκο του Τρίτση" σχετικά μακρυά από το σπίτι μας αλλά εκεί θα συναντούσαμε φίλους. 
Τελικά στην Αθήνα τίποτα δεν είναι μακρυά σκέφτηκα αν δεν έχει κίνηση. 
Εγώ με σκέψη Θεσσαλονικιάς, δεν τρομάζω όταν είναι να πάμε κάπου "μακρυά" σε αντίθεση με τους πιο Αθηναίους που αγχώνονται 3 ώρες πριν...
Σύντομα φτάσαμε λοιπόν στο πάρκο...
Το αστείο της υπόθεσης; 
Η πόρτα είχε μπροστά ένα φυσικό εμπόδιο για τα ...μηχανάκια, σκέφτηκε ο ειδικός που το τοποθέτησε!!

Όλα τα υπόλοιπα περνάνε μόνο από πάνω!!!
Αχ Ελλαδίτσ μου, φοράς και τα γιορτινά σου σήμερα...




Από πάνω λοιπόν...


Και να' μαστε...


Ψηλά επιβλητικά καταπράσινα δέντρα που σε προσκαλούν να κοιτάξεις τον ουρανό. 
Κοιτάζοντας για λίγη ώρα ψηλά ελαφρώς ζαλίζεσαι και τα χρώματα γίνονται πιο ζωντανά.
Θυμήθηκα το δημοτικό σχολείο που πήγαινα στην Θεσσαλονίκη. Μια πελώρια αυλή με γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου, παιδική χαρά και πολλά παγκάκια και κυρίως...
Γύρω γύρω η αυλή περιτριγυρισμένη με κυπαρίσσια. Μία χρονιά που φυσούσε πολύ,ένα δέντρο, μάλλον γέρικο, έπεσε και είχα τόσο στεναχωρηθεί! 
Πεθαίνουν και τα δέντρα;
Αναρωτήθηκα,μια που είχε πεθάνει πρόσφατα ο παππούς μου και το μόνο που κατάλαβα ήταν το σινεμά που μας πήγαν για να μας απασχολήσουν την ώρα της κηδείας.Ποτέ δεν κατάλαβα που πάνε οι πεθαμένοι όταν φεύγουν. 
Ας έχει ο καθένας λοιπόν την δική του θεωρία..


Δεν είναι παράξενο πως λειτουργούν τα στερεότυπα; Τα κυπαρίσσια είναι καταδικασμένα να μας φέρνουν αναμνήσεις λιγάκι μελαγχολικές, μας χαρίζουν όμως την ευκαιρία να ανακαλέσουμε εικόνες ανθρώπων που έφυγαν και καμιά φορά στην καθημερινότητα ξεχνάμε να τους σκεφτούμε.
 Αυτό το δέντρο είναι πιο...φιλικό.Σαν να έχει ανοίξει διάπλατα τα χέρια του να αγκαλιάσει το κοριτσάκι που κάνει ποδήλατο. Φιλόξενο παρόλο που δεν έχει φύλλωμα.
Το μέρος είναι γεμάτο με παιδάκια κάθε ηλικίας που κάνουν ποδήλατο και είναι σαν να είσαι στα συγκρουόμενα!


Φυσικά όπου υπάρχουν παιδάκια δεν λείπουν ποτέ οι διάφοροι μικροπωλητές που προσπαθούν να δελεάσουν τους μικρούς καλικάντζαρους.
Πολύχρωμες ρόδες με μπαλάκια!Είναι τόσο ωραία το χρώματά τους στον ήλιο που μέχρι και εγώ τις χάζευα!


Α! και οι άνθρωποι μπαλόνια! 

 Τα κλασσικά μπαλόνια με το ήλιον που κάνει την φωνή λεπτή και πολύ αστεία!!

Η άνοιξη είναι παντού τριγύρω. Ανθισμένα απρόσκλητα κίτρινα ανθάκια έχουν κατακλύσει τον χώρο. Ή μήπως είμαστε εμείς οι απρόσκλητοι επισκέπτες... 
Λευκά λουλούδια, 
Μωβ,
και φυσικά ποτέ δεν λείπει από την φύση το κόκκινο της φωτιάς.
Η φύση μας αγαπάει σκέφτηκα. Είμαστε κομμάτι της. Αν την αγαπούσαμε και εμείς λίγο περισσότερο θα ήταν ακόμα πιο γενναιόδωρη μαζί μας. 
το νεράκι...το πολύτιμο νερό που τόσο δεδομένο το θεωρούμε στον δυτικό πολιτισμό και το ξοδεύουμε αλόγιστα σε πισίνες, γκαζόν ή για να δροσίσουμε τον δρόμο, όπως λένε οι παλιές.
Φυσικά από το "πάρτυ"της άνοιξης δεν έλειπαν τα αξιαγάπητα τετράποδα. Ο συγκεκριμένος φίλος αφού κατούρησε το παρακάτω δέντρο ρεμβάζει...



Πήγα από κάτω να δω τι βλέπει. Υπέροχο! Έχει γούστο ο φίλος μας σκέφτηκα.


Το παγκάκι ήταν σαν να μιλάει, 
τι αληθινό... το παγκάκι δέχεται ανθρώπους κάθε λογής.
Καλοντυμένους γιάπηδες με το laptop τους, κακοντυμένους μετανάστες που δεν έχουν που να πάνε, ερωτευμένα παιδιά που ζούνε το πρώτο ραντεβού τους, τον παππού με την γιαγιά που η σύνταξή τους δεν τους επιτρέπει πλέον περισσότερα.
το παγκάκι δεν κάνει διακρίσεις.
Η θέα από το παγκάκι υπέροχη και δωρεάν για όλους. Τι ωραία εικόνα, η μητέρα με τα παιδάκια της φαντάστηκα.
Τρελαίνονται για τις πάπιες τα παιδάκια. Όπως ο Νιλς Χώλγκερσον που ταξίδευε με τις χήνες του. Ο μικροσκοπικός σοφός που αγαπούσε τον ουρανό και την ελευθερία.


Πέρασε όμως η ώρα και φύγαμε για τον μπακαλιάρο με σκορδαλιά φυσικά, στο σπίτι της θείας. 
Τι ωραία δεν έχω και να μαγειρέψω!


Ένα δείγμα του τι φάγαμε, και μετά φυσικά το γαλακτομπούρεκο της Χριστίνας στην μεταμόρφωση. Υπέροχο! 
Η Χριστίνα όταν το αγόρασα μου είπε κουράγιο, μια που εγώ δεν επρόκειτο να φάω μπουκιά!!!
Έχω άλλα 4 κιλά να χάσω ακόμα από την εγκυμοσύνη και σκοπεύω να πετύχω τον στόχο μου!!


Μετά καφεδάκι στον υπέροχο κήπο και ηρεμία...




Περάσαμε υπέροχα!!
Ευχαριστούμε!



Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Σας παρακολουθώ...

who is watching now?